เรื่องสั้น นิยาย

ความฝันที่ไร้ตัวตน

 เคยเอื้อมมือหยิบดาวไหม ถึงแม้รู้ว่าหยิบไม่ถึงก็ยังพยายามจะเอื้อมแต่ระยะทางก็ยังคงห่างไกล ทุกครั้งที่เอื้อมมือออกไปสิ่งที่ได้กลับคืนมามีเพียงความว่างเปล่า แม้จะพยายามไล่ตามแค่ไหนปีนเขาสูงเท่าไหร่ ความห่างก็ยังเท่าเดิม สิ่งที่ทำได้มีเพียงเฝ้ามองจุดเล็กๆบนพื้นดิน บอกเล่าความรู้สึกแม้ดาวน้อยจะไม่ได้รับรู้มัน ความรู้สึกที่ส่งไม่ถึงยิ่งผ่านเวลาก็จะยิ่งสะสมมากขึ้น....มากขึ้นทุกที ดาวน้อยแสนไกลไม่รับรู้เช่นใด เธอคนนั้นก็ไม่ซาบซึ้งเช่นนั้น อาจต่างตรงที่เธออยู่ใกล้....ใกล้จนเหน็บหนาวใจ ทั้งที่แค่ก้าวเดียวก็จะไปถึง แต่ทำไมกลับรู้สึกห่างไกลยิ่งกว่าดวงดาว เสียงของเธอฉันได้ยินทุกคำ แต่เสียงของฉันกลับจางหาย				
 766    0    0