แก้วกาญจนา
ซาซากุสาวเท้าก้าวเดินฉับ ๆ ออกมาอย่างรีบร้อน ดั่งเท้าสัมผัสพื้นนั้นร้อนรนยิ่งกว่าไฟ หากในใจเขาคิดยาวไกลกว่านี้ เขาจะอยู่ในปราสาทเซอราตาพินต่อไปไม่ได้แล้ว
กว่าสติจะอยู่กับตัวก็เมื่อพาร่างตัวเองเดินมาถึงประตูปราสาทชั้นนอก มีทหารในชุดเครื่องแบบสีฟ้าบ่งบอกถึงความเป็นนักรบชาวการาลาซยืนเฝ้าประตูอยู่เพียงลำพัง
ซาซากุคิดจะเดินผ่านนายทหารไปให้เงียบที่สุด แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูปราสาทไปนั้น นายทหารที่ยืนนิ่ง ๆ เหมือนไม่สนใจก็เอ่ยทักขึ้นว่า
อ้าว ท่านซาซากุ เขาหันไปตามเสียงเรียก จะไปไหนเสียล่ะ
ซาซากุนิ่งเงียบเฉย ปล่อยให้คนทักพูดต่อไป
เราชนะแล้ว หรือว่าท่านยังไม่รู้