เมื่อฟ้ามืดฟากหม่นฝันคนหมาย ก็ประกายแสงเกิดบรรเจิดกล้า พราวระยับกลายฟื้นกลับผืนฟ้า ย่อมจันทราจ้าในหัวใจนั้น มั่นเถิดเหมือนเธียรส่องใสผ่องสาด ธำรงมาดรับไหวเมื่อใครหวั่น แปรเปลี่ยนหยาบปรับญาณให้กาลยัน บ่งจิตปันเจตวาง..อย่าว่างเว้น หยัดเพื่อย้ำนำสรวงเผยช่วงแสง คือเปิดแจ้งแห่งดาวห้วงหาวเด่น คือโสมส่องแสงป่นหมายยลเป็น จึงค่ำเห็นคืนกู้เพื่อรู้การณ์ เมื่อตะวันหันดับหายกับด้าว เดือนและดาวรอผายร่วมฉายผ่าน สว่างใสในนับออรับนาน รัตติกาลแต่งไล้..เต็มใจแล้ว
1505
6
0
หน้าส่วนตัว
