ภาวิดา
ญาณี ๑๑
แดดไล้ยอดชายคาร ร่มสราญระเริงลม
แมกไม้ขยายพรม ขยายแผ่ลับแลลาย
หูกวางกางใบเหลือง เพื่อปลดเปลื้องระโรยกาย
ลงพื้นลงเรียงราย เรียงสลับกับสีดิน
พรมพื้นธรรมชาติ แลวิลาศเลอชีวิน
ณ พื้นธรนินท์ ณ ที่นี้คือชีวิต
ลมบ่ายกระจายอุ่น พระพิรุณก่อกูลกิจ
กล้ำกรายมาพรายพิศ ดั่งนิมิตท้องนภา
สอดส่องประครองขวัญ ประโคมพรรณพื้นพนา
ดาษดื่นชื่นชีวา ชูช่อชั้นประชันชม
แนบนั่งประโลมจิต ประหนึ่งชิดประสิทธิ์สม
เหนื่อยล้าในอารมณ์ ในอานิจที่ติดตรึง
หล่นพรูใบหูกวาง ประจงวางมิพรั่นพรึง
คำนับความคำนึง อานิจนั้นมิหวั่นเกรง
พระพายก็พัดผ่าน ณลานกว้างบร
3089
19
0
หน้าส่วนตัว
