เชษฐภัทร วิสัยจร
ซากุระร่วงหล่นบนแอ่งน้ำ
คือนิยามสรวงสวรรค์อันแสนหวาน
รำลึกห้วงความฝันเมื่อวันวาน
แห่งชีวิตวิญญาณจากลานดิน
ดื่มด่ำความลุ่มหลง ณ ตรงหน้า
สีชมพูลานตาประดาสิ้น
สายฝนเล่นลำนำยังย้ำยิน
ชะล้างถิ่นธรณีที่คนจร
ซากุระสะอื้นโศกกับโชคร้าย
เปียกน้ำฝนปนทรายปลายเกสร
ชวนวังเวงเหว่ว้าวุ่นอาวรณ์
โหยหาความอาทรจนอ่อนใจ
เคยสวยสดงามอยู่ตามต้น
กลับต้องทนทุกข์กล้ำร่ำร้องไห้
ยอมคนเหยียบคนย่ำอยู่ร่ำไป
หนาวหมอกฝันควันไฟในโคลนตม
แล้วเกสรซึ่งชื้นความขื่นช้ำ
กลับเนื่องนำแน่นหนักสิ่งหมักหมม
เลี้ยงลำต้นรากใบให้ชื่นชม
ด้วยเศษซากโสมมอาจมกลี
รอผลิดอกออกสะพรั่งอีกครั้งใหม่
ท้าความฝันควันไฟในทุกที่
1864
1
0
หน้าส่วนตัว
