คนลานเทวา
แต่ละช่วงห้วงกระแสผันแปรล่วง
สิ่งทั้งปวงเคลื่อนคล้อยในรอยหาย
สิ้นสุดในกรอบเก่าอันเปล่าดาย
ฝากรอยยิ้มทักทายกาลเวลา
เงียบเหงาในห้วงทะเลฝัน
ผ่านแผ่วเสียงรำพันแห่งภูผา
ท่ามสายลมโบยโบกโชคชะตา
แพ้ชนะในมรรคาอันเป็นไป
แค่หนึ่งผู้เร่ร่อนสัญจรภพ
จักรวาลเกลื่อนกลบความหวั่นไหว
จะซุกเร้นทุกสิ่งเท็จจริงนัย
เพื่อแบกโลกวิไลสัมภาระ
ผ่านความคลุ้มคลั่งแห่งวันคืน
รอนแรมในจุดยืนห้วงขณะ
พลิกผันโลกปรวนแปรแพ้ชนะ
ท่ามกลางการปะทะของหัวใจ
แล้วเสียงหัวเราะทั้งน้ำตา
ก็ดังเย้ยความบิ่นบ้าที่มอบให้
หันแลโลกครั้งหนึ่งคิดถึงใคร
รอยอดีตก็เลือนไ
1309
4
0
หน้าส่วนตัว
