แพรวา กับ .+*~*+.น้ำค้าง.+*~*+.
หลังการตื่น ในหนึ่งคืน แห่งความเหงา มักจะซุกตัวใต้ภาพเงาของความไหวหวั่น แดดอ้างว้าง ส่องมาทางหน้าต่าง พรางตะวัน สะบัดทิ้ง ความเงียบงัน นั่งคิดถึงภาพฝันที่ไกลออกไป แม้ดอกไม้ ยังชื้นน้ำค้าง อุ่น ความทรงจำความเป็นคุณ ยังคงเคลื่อนไหว ไกลเหลือเกินฟ้า ไกลเหลือเกินหัวใจ อยากฝากเมฆขาวไปถามไถ่ ถึงข่าวคราวของใครอีกคน เมื่อไม่มีเธอก็เหมือนหายใจ เพียงหน้าที่ คนของความรักไม่อยู่ที่นี่ แม้แสงตะวันยังเป็นสีหม่น ความคิดถึงไม่เคยปราณี โลกจึงไม่เหลือความดีให้ได้ยล ตั้งแต่ยอมรับความวุ่นวน ฉันก็คุ้นกับการมีชีวิตเพื่อทน .... เพื่อเธอ
760
7
0
หน้าส่วนตัว
