สายฝนพร่ำเหมือนลำนำเริ่มร่ำไห้ หยาดน้ำใสหล่นเรียงเพียงเพราะว่า แค่ดอกฝนปนเปื้อนคราบน้ำตา คง...ไม่ใช่หลั่งออกมาจากช้างใน ค่ำคืนนี้เย็นเหยียบจนหนาวเหน็บ ใจแสนเจ็บหม่นคว้างทิศทางไหน เพราะ..น้ำฝน...หรือ...น้ำตา...ออกจากใจ... ฝนในใจปนเปื้อนคราบน้ำตา ยิ่งดึกดื่นฝนตกอกหมองไหม้ ไร้คนคอยสนใจไม่มาหา หลงผลัดถิ่นแดนดินไม่ชินตา ทุกข์ทรมาอับหม่นจนหนทาง สายฝนพรูลมกรูกราวรวดร้าวนัก คนเคยรักกลับเลือนหายลับกลายห่าง เหลือความเหงากลางสายฝนปนอ้างว้าง น้ำตาฝนหล่นวางทางน้ำตา
1887
8
0
หน้าส่วนตัว
