ยังแคร์
ณ มุมหนึ่งของความฝัน
โลกของฉันเต็มไปด้วยดอกไม้
โอบล้อมด้วยสายรุ้งทอดไกล
กระทบแสงใสของดวงตะวัน
ฉันนอนอยู่บนฝืนหญ้า
หลับตา...ด้วยอุ่นไอแห่งความฝัน
ฟังเสียงสายน้ำที่อยู่เป็นเพื่อนกัน
แล้วฮัมเพลงคลอนกน้อยเหล่านั้นที่บินไป
ณ โลกแห่งความจริง
ฉันสะดุ้งตื่นพร้อมทุกสิ่งที่เปลี่ยนใหม่
แสงตะวันแผดเผาร้องดั่งไฟ
ดอกไม้แห้งเหี่ยวไปในแจกัน
สายรุ้งอยู่ไหน...
ที่เคยทอดกว้างไกลบนฟ้านั่น
เสียงสายน้ำกลายเป็นเสียงเครื่องฝุ่นควัน
นกน้อยของฉัน จากแล้ว ไม่กลับมา
แล้วนี่หรือคือที่ๆฉันต้องอยู่
นี่หรือคือโลกที่ต้องเรียนรู้ ค้นหา
นี่หรือคือโลกที่ฉันต้องเติบโตกับเวลา
มันก็เป็นแค่โลกที่ฆ่ากันอย่างช้าๆ เท
816
5
0
หน้าส่วนตัว
