สายลมหนาวคงหอบเอาความห่วงหา ที่มีอยู่เท่าแผ่นฟ้าลบเลือนหาย สายหมอกหม่นคงดลใจให้คลอนคลาย รักอบอุ่นคงละลายกับสายลม แอบอิจฉาจันทร์ดวงงามในยามค่ำ ฟ้ามืดดำจันทร์ไม่ช้ำยังสุขสม คนที่เหงานั่งนับดาวร้าวระทม อิจฉาจันทร์ไม่เคยตรมดาวเคลียคลอ แอบน้อยใจกับสายน้ำที่ชุ่มฉ่ำ ชโลมซ้ำเพียงแมกไม้ได้อย่างขอ ไม่ไหลผ่านเป็นธารใจใครคนรอ ได้หลุดพ้นคอยบ่นง้อห่วงหาใคร ไกลเท่าไหร่นะผืนดินระหว่างเรา ผืนป่าเขากั้นเงาไม้ห่างแค่ไหน ระยะทางที่ต้องเดินไกลเท่าไร หรือกว้างไกลเกินเคียงใกล้ไม่พบเจอ
1744
4
0
หน้าส่วนตัว
