จะพิมพ์กลอน มือก็สั่น ฟันกระทบ
กว่าจะจบ คงตาลาย ไม่ไหวแน่
จะเลิกก่อน ก็เสียดาย ในดวงแด
เหลือเพียงแค่ อีกเพียงวรรค จักจบตอน
นั่งอดทน พิมพ์ต่อไป ใจยิ่งสั่น
ท้องเรานั้น ลั่นโครกคราก ช่างหลอกหลอน
ไม่ไหวแล้ว ข้าพเจ้า จะจากจร
จบบทกลอน รีบลาเจ้า....หิวข้าว.....เอย.
โอย...หิว..หิว..หิว .....