เกล็ดน้ำค้างแผ่ชื้นปกผืนหญ้า เหมือนน้ำตาโลมร่วงจากห้วงหาว ใสสะเก็ดเม็ดแก้วเลื่อมแพรวพราว ทุ่งหญ้าวาวแววพ้อล้ออรุณ แสนพิสุทธิ์ดุจสวรรค์เสกสรรส่ง แต้มบรรจงคราอุทัยรับไออุ่น สายลมเช้าแผ่วผ่อนอ่อนละมุน และภาพแห่งความคุ้นก็กรุ่นมา กลิ่นไอข้าวผ่าวหอมย้อมทุ่งกว้าง บึงและบางแลลิบกระพริบพร่า แพเมฆบางพราวพรายสุดสายตา สกุณาเริงร่อนว่อนทุ่งทอง ยามมาเยือนถิ่นเก่าของเรานั้น แดนฝั่งฝันสดใสไร้ความหมอง คงสักวันดอกหนาจะมาครอง ปกและป้องความชื่นแห่งผืนนา.
1297
6
0
หน้าส่วนตัว
