เรไร
ในยามรักน้ำตาลยังเรียกพี่
น้ำผึ้งมีรสหวานสักปานไหน
ยังแพ้พ่ายความตราตรึงที่ซึ้งใน
มองอะไรก็แพรวพราววาวชมพู
จะเดินไปที่ใดมิเคยห่าง
หมาข้างทางเห่าหอนให้หนวกหู
เอาหินเขวี้ยงเหวี่ยงไม้ไล่ลงคู
น่าอดสูเห่าขวัญใจได้ไงกัน
ล่วงเลยวันวิวาห์มาห้าปี
โถคนดีเปลี่ยนไปให้อวบอั๋น
ช่างอุดมสมบรูณ์พูนไขมัน
กว่าสามชั้นหลายลอนแสนอ่อนใจ
หวนระลึกเหมือนฝันในวันเก่า
ที่สองเรากุมมือมั่นมิหวั่นไหว
บนถนนทอดยาวเราก้าวไป
จิตสงสัยอยากย้อนผ่านกาลเวลา
ณ เส้นทางสายเก่าที่เราเดิน
ก็เผชิญเสียงเห่าของเจ้าหมา
หันกลับไปตะคอกใส่ภริยา
เดินเซ่อซ่าให้หมาเห่าเศร้าจริง
แนะแม่คุณ..!! เร่งฝีเท้าก้าวให้ถี่
ช้
1853
12
0
หน้าส่วนตัว
