เคยบ้างไหมที่ไม่มีใครมารัก เขานั้นจักหน่ายหน้าหลบหนีหาย ให้ฉันต้องยืนร้องไห้อย่างเดียวดาย รักกลับกลายเป็นชังน่าหวาดกลัว เคยบ้างไหมถูกมองอย่างเย้ยหยัน แสนหวาดหวั่นในสายตาที่ชวนหัว จ้องมองมายิ้มเยาะน่าหวาดกลัว ดังดอกบัวถูกตัดไม่เหลือใย เคยบ้างไหมอ้างว้างใจอย่างร้ายกาจ ใจใจวาดภาพสีหม่นไม่สดใส แสนว้าเหว่อยากมีคนรู้ใจ เคยบ้างไหมไม่มีใครมารักเรา
2267
8
0
หน้าส่วนตัว
