เดียวดายใต้ฟ้ามืด .......เดือนดับหายห่าง ฤๅ ฟ้าหับ........ห่มไว้อกเคยชื่นกลายกลับ......หดหู่ยืนอยู่เดียวเปลี่ยวให้......หักสะอื้นคืนเหงาลำพังท่ามฟ้าพร่ำ..........คืนแรมหายลับกับเมฆแซม.......ซ่อนเร้นเพรงกาลพร่างพราวแวม...วับร่างหมองหม่นไยเดือนเว้น.....เลื่อมหล้านภาสลัวโดดเดี่ยวประดุจไร้........มิตรสหายโอ้อกคงเปล่าดาย.........อยู่บ้างลมแผ่วผ่านผิวกาย........ยิ่งสะทดอกอุ่นมาแรมร้าง.........โลกรู้คืนเหงาแรมเดือนมีเคลื่อนด้วย.....ธรรมดาดับย่อมยอยาตรา...........สว่างแต้มแรมใจหนักอกหนา.........ดับนิ่งเพ็ญส่องพันเพ็ญแย้ม......ไม่รู้เรืองไหม
1911
5
3
หน้าส่วนตัว
