ครูพิม
จะกี่ร้อนกี่ฝนต้องทนหนาว
นอนนับดาวเดียวดายไร้คู่ขวัญ
มาเถิดหนอพี่จ๋ามาแบ่งปัน
มาร่วมฝันทางรักอีกสักคราว
ที่เคยท้อวางลง ณ ตรงนี้
ขอคนดีอย่าได้ใจเหน็บหนาว
คืนฟ้าหม่นก็ยังมีแสงดวงดาว
สุกสกาวส่องสว่างกลางราตรี
เช็ดน้ำตานะคนดีน้องนี้ขอ
เจ็บมาพอรอพ้นจนสุขี
อย่าท้อถอยคอยใครให้ชีวี
สองมือมีพี่จงสู้อยู่ต่อไป
เห็นขอบฟ้านั่นไหมแม้นไกลนัก
ผู้คนจักสร้างฝันอันสดใส
มีฝันงามรออยู่ขอบฟ้าไกล
มาก้าวไป...ด้วยกัน....ฉันยังคอย...
๑๘ กันยายน ๒๕๕๐
ภาพจาก
http://www.dhammathai.org/webboard/data/imagefiles/R5825-1.jpg
1380
3
0
หน้าส่วนตัว
