ตะวันดับลับฟ้าพาให้เหงา ยืนซึมเศร้าโศกครวญโหยหวนหา ตั้งแต่สายบ่ายคล้อยคอยเธอมา ล่วงเวลาเลยค่ำจำต้องจร เดินคอตกซกเหงื่อเบื่อหมองหม่น สุดจะทนทานไหวใยหลอกหลอน เห็นท้องฟ้าคราค่ำช้ำแน่นอน แสนร้าวรอนอาลัยใยเธอลวง สายลมจัดพัดกายไม่คลายจิต ขาดคนชิดเชยใกล้ให้แหนหวง เธอจับจองครองใครได้ทั้งปวง มิเคยท้วงถามถึงซึ่งท่าที ฉันคงโง่โงหัวกลัวเธอหน่าย รักคงคล้ายยาขมพรมสอดสี นับแต่นี้ไม่มีใจให้คนดี ขอลาหนีแหนงหน่ายตายทั้งเป็น 24 เมษายน 2547
685
5
0
หน้าส่วนตัว
