ผู้หญิงสีม่วง
เหตุอันใด .. ไยเธอจึงผลักไส
เพียงไม่นานเท่าไหร่ .. ก็ไม่สน
คงลืมแล้ว.. ดวงแก้วที่หมองหม่น
แก้วที่เธออยากค้น .. ถึงก้นใจ
ลืมหมดแล้วใช่ไหม .. จึงไปจาก
น้ำตาฉันไหลพราก .. สักเพียงไหน
อกจะรวดปวดร้าว .. สักเท่าใด
เธอจึงไม่ใส่ใจ .. อย่างก่อนมา
แก้วที่เธอเช็ดถู .. ให้ดูใส
จากนี้ไป .. ไร้แววอีกแล้วหนา
คำห่วงหวง .. ลวงหลอกบอกเป็นยา
หารู้ว่ายานั้น .. กลั่นด้วยพิษ
ไหนเคยพร่ำรำพัน .. ไม่ผันเปลี่ยน
ไหนเคยเขียนคำปลอบ .. มอบดวงจิต
ไหนเคยอยาก .. ฝากใจให้ชีวิต
ไหนเคยคิด .. ร่วมฝันทุกวันคืน
คำเธอบอกหลอกใจ .. ให้ไหวหวั่น
คำลวงนั้น .. ใครกันที่หยิบยื่น
คำไร้ค่าพาซม .. ล้มทั้งยืน
1261
14
0
หน้าส่วนตัว
