สายน้ำสีเงิน
ลูกไม่มี มะลิซ้อน จะให้แม่
มีเพียงแค่ ดอกหญ้า ที่หมองศรี
ก็มีแต่ ใบไม้ เท่าที่มี
และวจี ที่จริงใจ ให้แม่นั้น
ก้มลงกราบ แทบเท้า ของคุณแม่
แม่เป็นแค่ แทบเท้า ที่คนขัน
แม้เป็นแค่ คนธรรมดา สามัญ
แต่แม่เป็น อรหันต์ ของลูกยา
ลูกขอโทษ ที่ทำ แม่ร้องไห้
ไม่พอใจ ในบางครั้ง ทั้งหยาบช้า
ด่าทอแม่ ไม่มีดี ที่เป็นมา
ทำแม่ช้ำ ซ้ำน้ำตา ต้องตกทรวง
กราบแนบอก ของแม่ ด้วยใจมั่น
ขอกอดอัน อบอุ่น อันใหญ่หลวง
กอดเอวองค์ อนงค์รัก ปักในทรวง
ขอแขนควง แขนแม่ ตลอดไป
ถึงทั้งหมด เป็นเพียง แค่ความฝัน
ไม่มีวัน ผันเป็นจริง สิ่งเป็นได้
ด้วยใจรัก รักแม่ หมดดวงใจ
แม้สายไป ไม่อาจเอื้อม เชื่อมวลี
ลูกไ
3877
0
0
หน้าส่วนตัว
