การเว้าวอน อ้อนแฟน ช่างแสนยาก ลิ้นคับปาก เฝื่อนฝาด มิอาจเผย เรื่องฝากรัก เราหนอ ก็ไม่เคย คิดเอื้อนเอ่ย สักคำ ยังลำเค็ญ หมายเฟ้นหา คารม คมเสนาะ มาปะเหลาะ เจาะใจ ให้เธอเห็น ถึงยามจะ ปริปาก กลับยากเย็น บอกไม่เป็น สิ้นท่า ทุกคราไป เสมือนคน เซ่อซ่า ไร้สามารถ จิตหวั่นหวาด ขลาดเขลา มิเอาไหน ซ่อนความหวัง อมพะนำ ช้าร่ำไร ที่ควรไขว่ พึงเร่ง ดันเกรงกลัว มัวเงื้อง่า หน้าจืด ทำอืดอาด จนนงนาฏ รำคาญ พานเฉดหัว คนแล้วคน เหหัน เลิกพันพัว กลายเป็นตัว น่าเบื่อ แล้งเยื่อใย ต่างว่าฉัน โง่ง
2075
0
0
หน้าส่วนตัว
