ทะเลดาว
....ประเสริฐยิ่ง...กว่าสิ่งใด...ในผืนหล้า
คือดวงใจ...คนใบ้บ้า...น่าเคารพ
มิตรภาพ...อาบน้ำใจ...ใช่ประจบ
รู้ว่าคบ...ด้วยหทัย...ไร้มายา
....คนใบ้บ้า...มีคุณค่า...เกินลิขิต
รู้ถูกผิด...มโนธรรม...พร่ำรักษา
ถึงปิดหู...ดูที่ปาก...อ่านจากตา
โสตประสาท...สัมผัสว่า...หาลืมเลือน
....ห่างกันไกล...ใจอาวรณ์...สะท้อนห่วง
ความคิดถึง...ซึ่งใหญ่หลวง...ทวงเสมือน
เฝ้าตอกย้ำ...คำสัญญา...ให้มาเยือน
นานนับเดือน...เหมือนนับปี...ที่รอคอย
....ฟังเสียงเพลง...บรรเลงเศร้า...เคล้าความเงียบ
ฤ.จะเทียบ...ดวงฤทัย...ไห้ เหงาหงอย
ทุกถิ่นที่...มีเงาใจ...ใช่ไร้รอย
บนถนน...คนดีคอย...รอทุกยาม
....จะขอกลับ...มา
994
5
0
หน้าส่วนตัว
