ketana
ถึงร้าวราน รันทด แสนหดหู่
จงแหงนดู จันทร์กระจ่าง กลางเวหน
มิสิ้นไร้ ไม้ตอก ดอกผู้คน
เพียงอดทน ตั้งสติ พิจารณา
คราวดวงเดือน มืดลับ พลันอับแสง
เหมือนสิ้นแรง ร่วงโรย ต้องโหยหา
อยากให้อยู่ เคียงดาววับ ประดับประดา
นับเวลา นั่งคอย เจ้าค่อยคืน
โชคชะตา กำหนด บทชีวิต
ไม่ลิขิต หมองหม่น จนสุดฝืน
คงไม่มี แต่ช้ำ ให้กล้ำกลืน
ความเริงรื่น ชื่นบาน ไม่นานมา
เหมือนจันทรา ถูกบดบัง ยังค่อยแย้ม
คืนข้างแรม ยังผ่าน นั่นแหละหนา
ค่อยสว่าง พราวพร่าง กลางนภา
อร่ามฟ้า แสงนวล รัญจวนใจ
อย่าท้อแท้ แค่ก้าว เอาความกล้า
พลิกชะตา สู้ต่อ ขออาศัย
มีแสงจันทร์ ส่องวีถี ที่จะไป
เพื่อทางใหม่ หัวใจ ได้ก้าว
1185
3
0
หน้าส่วนตัว
