ครั้นตั้งแต่ ตัวผม กำเหนิดมา ได้แอบมอง จันทรา อยู่บ่อยๆ ถามถึงสิ่ง ที่ผม นั้นเฝ้าคอย ว่าเมื่อไร จะได้พบ สบตากัน ในชีวิต ที่ผ่านพ้น คนนับแสน ล้วนแสดง ท่าทาง ที่ห่างเหิน ที่เข้ามา ทำเจ็บช้ำ ย่ำใจเกิน ที่หมางเมิน ทำได้แค่ แลชายตา วันหนึ่งๆ นั้งเฝ้าคอย ที่มุมมืด หลบในหลืบ คืนคลาน ดังสี่ขา ทำชีวิต ไม่สวยงาม เหมือนดารา ที่อุตส่าห์ ฉายแสงงาม ข้ามดวงจันทร์ คนที่คิด ผูกพัน กลับกลายเปลี่ยน คนที่เวียน เข้ามา หวังทำร้าย คนที่หา ยังไม่เจอ เพ้อทั้งกาย หม
721
5
0
หน้าส่วนตัว
