หน้าส่วนตัว
๏ เมฆมัวคลุมม่านฟ้า ดำหมอง ท่านเอย
ยามก่อนโปรยละออง ดั่งย้ำ
ไหลลงชุ่มเนืองนอง แสนชื่น
เหมือนดั่งบอกหลังคล้ำ ฟากฟ้าคืนใส...ฯ
๏ กาลเคยเป็นเช่นนั้น จริงเจียว น้องนา
ฝนพร่างพรำคราวเดียว เลิกร้าง
สุรีย์ส่องลำเรียว คืนสู่ โลกนา
แสงฝ่าลอดเลยข้าง หว่างคลุ้มเมฆฝน...ฯ
๏ ฝนพรายแดดเช่นนี้ นานมา
บรรสานที่กลางนภา ถักรุ้ง
ถึงหาเกิดกับตา เรียมเช่น เอ่ยแฮ
ภาพดั่งเห็นในคุ้ง ขอบโพ้นเงาใจ...ฯ
๏ แดดใสพอไม่ช้า เพียงนาน
ฝนก็พลันพรมลาน อีก
1899
9
0
