ศิลาแดงอยู่ใต้ บรรพต วิทยานา เด็กดุ่มเดินดอยคด อ่อนล้า ไปเรียนเพื่อจำจด คิดอ่าน เรืองรุ่งวุฒิวิทย์กล้า เพื่อใช้สอนตน ครูปติคนนี่นั้น คิดถึง รักที่เคยตราตรึง ก่อนโน้น ทุกคนน่ารำพึง เป็นห่วง เหินห่างกันไกลโพ้น อยู่ร้อนฤาหนาว โตเป็นสาวหนุ่มหน้า ตาสวย จงอย่าทำสำรวย เกียจคร้าน ใดดีเร่งอำนวย กอปรกิจ ดีชั่วแยกแยะต้าน เพื่อพ้นทางจน สุดสวาทกมลจบแล้ว ฤายัง ใจมุ่งหมายใดหวัง เร่งเร้ง การคิดที่พาพัง ตกต่ำ รักใคร่ใจพลาดเพล้ง หมั่นรู้รักษา
1145
5
0
หน้าส่วนตัว
