เคยคิดว่า...บนหนทางที่เลือกเดิน ต่างคนต่างเผชิญสิ่งแปลกใหม่ ต่างคนต่างทิศทางที่เดินไป ก้าวเท้าไม่เหยียบใครเป็นดี แต่วันนี้ได้มองเห็นหลายมุมอับ ซึ่งมันซ่อนลึกลับเต็มที่ ยังมีอีกกลุ่มคนคลุกฝุ่นผงธุลี ใต้ฝ่าเท้าที่มีของสิ่งที่เรียกว่าคนด้วยกัน มองภาพตรงหน้า ด้วยใจอ่อนล้าไร้ฝัน ไฉนหนอโลกอีกมุมจึงไร้ซึ่งจรรยาบรรณ ก้าวสู่จุดหมายนั้นแต่เหยียบย้ำความฝันของหลายๆคน ก่อนเคยคิดว่าโลกสวยใส งดงามยิ่งใหญ่ทุกแห่งหน แต่วันนี้ได้เข้าใจในตัวตน ว่าคนบางคนก็ไม่ต่างจากหุ่นยนต์เท่าไหร่เลย