อตีตะโศก
ตะวันลอยลอยเลื่อนเฝื่อนจากฟ้า
ฟ้าผันเปลี่ยนเปลี่ยนนภาไร้สดใส
ใสกลับมืดมืดลงไม่อำไพ
ภัยเยือนใกล้ใกล้ค่ำน่าพลั่นพลึง
พลึงพลั่นพรากพรากจากสุรีศรี
สีหม่นค่าค่าบ่มีให้นึกถึง
ถึงค่ำแล้วเวลาเวลาตรึง
ตรึงเพราะถึงถึงเพลาที่ฟ้าครวญ
ครวญล่ำคร่ำคร่ำเศร้าเคล้าดาวน้อย
น้อยนิดนิดที่ติดต้อยสุดจะหวน
หวนหักให้ให้สุดหักอาทิตย์จวน
จวนเจียนสิ้นสิ้นเพราะสรวลดั่งโซ่ตรึง
ตรึงใจฟ้าฟ้าเรียกหาพระอาทิตย์
ทิศใดใดสุดจะคิดเหมือนถูกขึง
ขึงติดอยู่อยู่เยี่ยงยากฟ้ารำพึง
พึงใจอยากอยากให้ถึงซึ่งกลางวัน
วันในฟ้าฟ้าสว่างอย่างละครึ่ง
ครึ่งของครึ่งครึ่งหนึ่งไม่อยากฝัน
ฝันอยากให้ให้สว่างเป็นอนันต์
อนันต์ไร้ไ
1065
2
0
หน้าส่วนตัว
