พิมญดา
ฤดูกาลผันผ่านนานเหลือเกิน
จมอยู่กับความห่างเหินเกินใฝ่หา
สู้โดดเดี่ยวคอยเกาะเกี่ยวกาลเวลา
ผ่านช้าช้าม่านน้ำตายังพร่าพราย
ยามลมหนาวเวียนวนทนหนาวเหน็บ
สู้ทนเก็บความเจ็บช้ำนานคงหาย
กอดตัวเองจมรักเหงาเศร้าเดียวดาย
สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่คู่กับใจ
ยามร้อนผ่านวนมาครารักร้าง
มองหน้าต่างใบไม้ร่วงทรวงหวั่นไหว
คิดถึงรักเคยผลิดอกออกเยื่อใย
แต่บัดนี้ร่วงหล่นไกล..ไม่หวนคืน
ยามฝนมายิ่งนำพาน้ำตาริน
มองฟ้าดินถวิลหาพาใจฝืน
รักเอ๋ยรักเจ้าทำไมไร้จุดยืน
ปล่อยฉันกลืนความเจ็บช้ำนำชีวี
ฤดูไหนติดบ่วงใจไม่ห่างหาย
ไร้จุดหมายไร้ทางไปในทุกที่
ฝนจะตกแดดจะออกไม่ยินดี
แผลร้าว