ราม ลิขิต
๐สัมผัสใจตรงกันจะดั้นเมฆ
ควบขี่ม้าโยกเยกย่างสมร
ล่องนาวาราวีสีทันดร
กุมมือกันสังกรไม่กลัวเกรง
๐ให้มันตายไปเถิดประเสริฐกว่า
หากแกข้าอายเขาเฝ้าแต่เขลง
จะเสียหมดยศศักดิ์แห่งนักเลง
จะกี่เพลงไม่ขอแพ้แต่ต้นทาง
๐เขาบอกว่าเอากันบ่ยั่นดอก
ต่อให้หงอกถูกดึงจนถึงหาง
นัขจะเหน็บเจ็บจิกถึงหยิกยาง
แหละต้องค้างขากรรไกรให้ไชมา
๐ถีบความกลัวพัวกรูจากพูปอด
ทิ้งอ้อมกอดกรุยกรายออกไปก๋า
แม้เป็นควายก็เผือกถึงเกลือกนา
แต่ลูกบ้าลูกบี้มีเต็มใบ
๐บงระบัดลัดผลิสิสง่า
อหังการ์กังสดาลกังวานไหว
เจ้าขุนทองคล้องปากกาถาออกไป
แล้วสูญลับกับไพรในวันนั้น
๐เขายังเป็นอยู่ไหมหัวใจห่วง
หรือโดนหน่วงด้วยนารีศ
2099
4
0
หน้าส่วนตัว
