วันหนึ่งฤดูหนาว มีเรื่องราวร้าวดวงใจ รังนกในต้นไม้ แม่ลูกมีสี่ห้าตัว พ่อนกถูกยิงทิ้ง ไร้พึ่งพิงจริงน่ากลัว แม่นกนำตนตัว หาอาหารงานต่อไป สั่งเสียเดี๋ยวแม่กลับ มิไปลับกับถิ่นไกล อย่าซนสั่งลูกไว้ ว่าเด็กดีชี้ชวนฟัง สั่งเสียด้วยความห่วง เหมือนดั่งบ่วงถ่วงอยู่หลัง ทิ้งลูกตามลำพัง สู่พงหญ้าหาหนอนมา ลำบากไม่ปริบ่น ยอมทุกข์ทนขนเหยื่อหา คิดถึงพ่อนกจ๋า บินกลับรังไม่รั้งรอ ทันใดมัจจุราช เสียง
1883
3
0
หน้าส่วนตัว
