ใบคาน
มันต้องเป็นเช่นนั้นใช่ใหม
เธอต้องไป อย่างไร ก็อาจไม่ฝืน
ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ที่ไม่มีจุดยืน
ไม่อยากเป็นคนค่ำคืน...แค่ชั่วคราว
ฉันรู้รับกับความผิดนั้น
ที่ผูกพันธ์ สองคน บนความปวดร้าว
ทนปั้นฝัน ทั้งที่ ไม่มีดวงดาว
สุขที่ไม่ยืนยาวแต่เข้าถึง... ก้นบึ้งใจ
แต่ยอมรับ ว่ามีความสุขสุดสุด
อย่างที่มนุษย์คนนี้จะมีได้
ไม่เคยอบอุ่นเช่นนี้ ตอนที่อยู่ใกล้ใคร
และไม่เคยรู้สึกกลัวสิ่งใด ที่ใด้ใกล้เธอ
เธอสร้างพลังบางอย่าง...เธอช่างฝัน
เธอเห็นความสำคัญของฉันเสมอ
คือคนคนนั้นที่ฉัน ฝันอยากเจอ
พร่ำเพ้อ ใฝ่หา มาเนิ่นนาน
ชีวิตนี้กว่าจะมีคนที่ใช่
ก็ล่วงเลยวันวัย มีใครผ่าน
จนมีเงื่อนภาระพันธนาการ
1158
1
0
หน้าส่วนตัว
