Jeminine
มีแต่จดหมายเก่าเก่า...
ที่ฉันหยิบมาอ่านในวันเหงาเหงา แล้วยิ้มได้
คงพอจะทดแทน...เวลาคิดถึงคนห่างไกล
ยิ้ม...กับความรู้สึกดีดีมากมาย ทั้งน้ำตา
คนเขียน..คงจะไม่เคยรู้...
ถึงตอนนี้ทุกถ้อยคำยังเก็บอยู่..ยังรักษา
เป็นตัวแทนของเธอได้บ้าง บางเวลา
ถึงแม้...ทุกครั้งที่หยิบขึ้นมา..จะเหว่ว้า...เดียวดาย
อ่านคำขึ้นต้น และลงท้าย ด้วย...รัก...
ที่คงไม่มีโอกาสได้ยินจากปากของเธออีกแล้ว...ใช่ใหม
ตรงฟากฟ้านั้น...เธอคงอยู่กับคนสำคัญของใจ
ส่วนฉัน..ยังไม่มีใคร..ได้แต่นั่งมองดาวบนฟ้าไกล...
...แล้วปล่อยให้หัวใจ..คิดถึงเธอ...