ณธีร์
ณ นาที ที่ฉันยืน ใกล้ผืนฟ้า
มองลงมา พาใจสั่น ให้หวั่นไหว
อยากให้เธอ มาเคียงข้าง ไม่ห่างไกล
พลังใน หัวใจฉัน นั้นไม่พอ
นาทีที่ โลกพลันลับ สรรพเสียง
ได้ยินเพียง เสียงหัวใจ ของใครหนอ
เต้นตึกตัก หนักหน่วง ล่วงลำคอ
เหมือนจะขอ ออกจากปาก ไปจากตัว
เป็นนาที ที่โลกดับ อับแสงแดด
ที่เผาแผด ผิวกาย ไปถ้วนทั่ว
ไม่เห็นใคร ในสายตา จนน่ากลัว
ไม่เห็นตัว ไม่เห็นใจ ไม่เห็นเธอ
นาทีเช่น เย็นเฉียบ ยะเยียบยิ่ง
มือระวิง ตาระวัง จะพลั้งเผลอ
เหงื่อรินหยด รดใบหน้า ตาพร่าเบลอ
เกือบจะเผลอ หันกลับหลัง ล้มตั้งใจ
นาทีไหน ไม่เทียมเท่า นาทีนี้
เป็นนาที ที่สำคัญ อันยิ่งใหญ่
ขอเพียงเธอ มอบความหวัง พลังใจ
ฉัน
1574
2
0
หน้าส่วนตัว
