กวีวิเวก
จันทร์] ดับแสงเดือนมืดมิดมัวหมอง[ที่] ใดมองมิเห็นซึ่งจุดหมาย[ไร้] แสงนำทั้งใจและทั้งกาย[เงา] ดำกรายกัดกร่อนกินหนทาง ดู [ช่าง] แร้งแค้นแสนสุดจะทนความ [หนาว] ปนรวมด้วยสั่นสะท้านใจ [เหงา] คอยเวลามาช้านานความ [เศร้า] ผ่านพ้นไปนั้นไม่มี มองหา [ใคร] เจอะแต่ตัวตนเรามิอาจ [เล่า] ระบายอย่างหมายได้แมงเม่า [เข้า] กองไฟพากันตายมิใส่ [ใจ] หันฟังข้าบ้างเลย ที่เขาเคย [ว่า] ไว้ไร้ประโยชน์จะไปโกรธ [เจ็บ] ปวดแสดงไหนที่เคยช่วย [แค่] นั้นคุณอะไรไม่ยิ่งใหญ่ [ไหน] แคร์มาแลตน พลางคิดต่อด้วย [เหตุ] อันเป็นผลสิ่งที่ดลสิ่ง [ใด] ทำเราเศร้าตัวคิดเองว่า [ต้อง] โดดเดี่ยวเหงาช่
2090
1
0
หน้าส่วนตัว
