ฤทธิ์ ศรีดวง
ชมพูพันธุ์ทิพย์ผลัดดอกลงพื้น
ฉันยืนบนเนินที่เก่า
ฟ้ายามเย็นเงียบเหงา
ลมเคล้าคลอหญ้าอาวรณ์
ประตูห้องทุกห้องปิดตาย
ฝุ่นทรายถมทับจับเป็นก้อน
สองข้างทางว่างไร้ใครสัญจร
นกขมิ้นจากคอนแต่อ่อนเยาว์
ใบไม้ห่อกายเกลือกกลิ้ง
ที่นี่ถูกทอดทิ้งว่างเปล่า
กลับมาเก็บความรู้สึกของเรา
ครั้งก่อนเก่าเราเคยพบกัน
อาทิตย์อัสดงโค้งขอบฟ้า
ลืมวันเวลาอันแสนสั้น
พบกันเพื่อจะจากกัน
เธอและฉันไม่อาจฝืนชะตา
ชมพูพันธุ์ทิพย์ผลัดดอกลงพื้น
ฉันมายืนหลังห้องปีห้า
เพียงเพื่อกล่าวคำอำลา
ว่าจะไม่กลับมาตลอดไป
........................................
แต่งเมื่อ ปี๒๕๓๕
1353
6
0
หน้าส่วนตัว
