มันมืนงงสงสัยตากระตุก จึงรีบปลุกใจหยุดฉุดให้ไหว เมื่อตาฉันพล่ามัวสลัวไป เพราะดื้อรั้นเกินใครจะห้ามฟัง หมอสั่งให้พักผ่อนอย่านอนดึก แต่ส่วนลึกเหมือนรอขอเพียงหวัง เมื่อห่างแม่ไร้พ่อพอประดัง เขียนกวีไหลหลั่งพรั่งพรูมา ครั้นแสบตาอาเจียนจนเวียนหัว ก็รู้ตัวแย่แล้วแม่แก้วจ๋า ตาข้างซ้ายคล้ายลางอำพรางลา ตาข้างขวาเพ่งหนักชักเหนื่อยใจ ขอลาพัก รักษา เพ ลาก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาหากันใหม่ เมื่อยังรักบ้านกลอนไม่จรไกล ขอสหายจงรอขอสัญญา
1778
19
0
หน้าส่วนตัว
