เพราะเราอ่อนไหวมากเกินไป ดวงใจจึงเจ็บร้าวปานนี้ เพราะเรามอบให้ซึ่งไมตรี ดวงใจเธอจึงลี้หนีหายไป เพราะเราห่วงใยเพียงแต่เธอ เธอเลยบอกว่าเบื่อและวุ่นวาย เพราะเราคิดถึงแต่ไออุ่นที่อิงกาย ความรู้สึกภายในจึงไม่อาจเจือจาง ตัดรักตัดใจได้อย่างไรหนอ หรือพบเจอตาต่อตาแล้วเหินห่าง หรือยังยิ้มทักเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ หรือแปลงร่างเป็นมารร้ายให้ตะลึง ทำได้เพียงปล่อยเวลาให้ยาวนาน แล้วทรมาน อ้างว้าง เมื่อนึกถึง เพราะใจดวงนี้ยังคงคิดถึงคำนึง ถึงเธอผู้ซึ่งไม่มองมาแม้หางตา....