หอบความหวังวิ่งผ่านด่านแดนเขต ผืนประเทศธงไทยไถ่หนี้สิน พลัดเมืองมาห่วงหาน้ำตาริน ข้ามแผ่นดินกลิ่นพม่าข้ายังจำ หอบความทุกข์ทิ้งไว้ชายเขตข้าม ฝ่าขวากหนามไร้คนชุบอุปถัมภ์ แสวงหาค้าแรงแหล่งที่ทำ ดูต้อยต่ำย้ำหัวใจไถ่ที่คืน กลายเป็นชนคนขายแรงแห่งชาติ ทุกหยดหยาดเหงื่อไหลไม่อาจฝืน คนพลัดถิ่นชอกช้ำต้องกล้ำกลืน สักวันยืนอยู่ได้ไม่ขายแรง โอ้เวรกรรมเมื่อใดจะได้หวน คิดทบทวนหวนถึงจันทร์วันสาดแสง กระทบเงาเข้าถึงใจให้แสดง น้ำตาแต่งแทนแป้งทานาคา
1431
0
0
หน้าส่วนตัว
