เงียบหาย...ใช่ว่าไม่ห่วงใย แต่จะให้ทำอย่างไร...ก็ติดงาน บางครั้งก็...รู้สึกทรมาน อยากซมซาน..ไปหาเธอ วันนี้..เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส แต่ไม่อาจขัด..หน้าที่รับผิดชอบ ทุกทุกสิ่งนั้น...ก็คือคำตอบ แม้จะรักและชอบ..ต้องอดทน พรุ่งนี้..คือวันที่รอคอยให้มาถึง จะตะบึง..ถ่อสังขารรีบไปหา เวลา..ที่รอคอยช่างนานแสน สาวแดนเวียงพิงค์...รอได้ไหม