mono กับ ยังแคร์
แล้ววันนี้ฉันก็ยืนอยู่กับความอ้างว้าง
ภาพเธออยู่ไกลสุดทาง จนเอื้อมไม่ถึง
หัวใจต้องการใครซึ่งห่างไกลเกินรั้งดึง
ความรู้สึกเพียงเสี้ยวหนึ่ง เธอคงไม่ซึ้งที่จะเข้าใจ
ฉันควรทำอย่างไรให้เธอกลับมาเคียงใกล้เหมือนวันเก่า
ช่วยลบเลือนที่ว่างเงียบเหงา ให้กลับเป็นที่เดิมของเราได้ไหม
ฉันอยู่ที่นี่ลำพังและทุกครั้งก็ปวดร้าวหัวใจ
ทรมานเกินกว่าจะทำอะไรได้ นอกจากเสียงร้องไห้ที่ไม่กล้าให้ใครได้ยิน
ฉันยืนอยู่ที่นี่กับความรู้สึกอ่อนล้า
จมอยู่กับน้ำตา วันคืนปวดปร่า ที่ไม่มีวันจบสิ้น
อีกนานแค่ไหนที่หัวใจต้องถูกความหวั่นไหวกลืนกิน
หวาดกลัวกับลมหายใจที่โรยริน กลัวมันจะจบสิ้นก่อนเธอกลับมา
เพราะหัวใจ
1310
9
0
หน้าส่วนตัว
