มันได้ก่อเกิดมา ตรงอุราพาไหวหวั่น มาเยือนเตือนทุกวัน เพิ่มสุขสันต์สนั่นทรวง มากระเซ้าเย้าแหย่ ในดวงแดสุดหวงห่วง หรือแค่มาหลอกลวง น้ำตาร่วงหยดรดใจ ความรักเป็นเช่นนี้ เมื่อยามมีก็ดีใจ ยามรักพรากไปไกล ไม่หาใครมาทดแทน ยามชังก็หวังเศร้า ไม่มีเขาอกสั่นแขวน อยู่ไปอย่างแกนแกน ทนทุกข์แสนทรมา ตราบไว้จนสิ้นโลก ทิ้งรอยโศกจนสุดหล้า ความรักเคยชักพา มรณาจนสิ้นใจ
1212
15
0
หน้าส่วนตัว
