ปราณรวี
คราพายุโหมซัดพัดกระหน่ำ
ทะเลคร่ำคลุ้มคลั่งดั่งบ้าบิ่น
คลื่นก็สาดซัดโหมโถมแผ่นดิน
กว่าจะสิ้นแรงลมถมทับมา
ทั้งกรวดทรายที่เห็นกระเซ็นซ่าน
แต่โขดหินยังตระหง่านดูหรรษา
แค่ลมล้อคลื่นหยอกหรอกเพื่อนยา
เนิ่นนานมาชาชินถิ่นทะเล
อาจกัดกร่อนร่อนหลุดแค่จุดเล็ก
คล้ายดังเหล็กร้อนไฟไม่หันเห
แค่น้ำเซาะซ้ำซ้ำจนจำเจ
มิซวนเซโศกทรุดหยุดสัมพันธ์
ยามคลื่นลมอ่อนลงก็คงพบ
ความสงบกลับคืนชื่นสุขสันต์
หาดทรายพ้อล้อถ้อยร้อยจำนรรจ์
กลับรักกันดั่งเช่นเคยเป็นมา
ทะเลไม่เคยหลับแม้ลับแสง
ถึงอ่อนแรงแฝงไว้ใต้โลกหล้า
อาจเงียบเหงาเศร้าบ้างบางเวลา
หายเหนื่อยล้ากลับเป็นเช่นดังเดิม
ดั่งชีวิตลิขิ
1682
8
0
หน้าส่วนตัว
