กิ่งโศก
ณ..มุมหนึ่ง กระท่อมน้อย ในไพรวัลย์
บางใครนั้น นั่งเหม่อ แลเผลอไผล
ภวังค์จม ลมหวน อดีตไกล
ม่านมัวใจ ขุ่นครั่ง ดั่งโคลนเลน
เม็ดฝนโปรย โรยร่วง ดุจคนร่ำ
พร่างพรูพรำ ร่ำไห้ เป็นสายเส้น
พิโรธหรือ จึ่งร่ำไห้ เช้าจรดเย็น
ฤาอาลัย ใครเซ่น เป็นบัดพลี
ริ้วพิรุณ หลั่งริน ยินเสนาะ
เสียงแปะเปาะ เคาะดัง ดั่งพิณสี
หทัยเต้น เร้นรื่น มโหรี
ด่ำฤดี คีตา แห่งพิรุณ
ขอหยาดเย็น รดรอย ร้าวรานจิต
ขอหยาดเย็น ลบพิษ จิตแค้นขุ่น
ขอหยาดเย็น ย้อมร้อนรัก ที่กักตุน
ขอหยาดเย็น ลบอาดูร ที่ค้างคา
หยดสุดท้าย สายฝน หมดเมื่อไหร่
เคล้าคละไป ไล้แก้ม แตะแต้มหน้า
กลบแสงเศร้า กลบโศก กลบน้ำต