พี่ดอกแก้ว
ลมอึงอลฝนฟ้ามาคลุ้มคลั่ง
ยากระวังฝุ่นผงหลงกระแส
ปะทะตามร่างกายให้ปรวนแปร
และอาจแพ้ความหนาวคราวฝนปราย
แม้นจะคิดหลบเลี่ยงก็เพียงคิด
แต่ไร้สิทธิ์ห้ามลมฝนพรมสาย
จำต้องรับเดือดร้อนที่ร่างกาย
อาจมากมายหรือน้อยคอยราวี
คนฉลาดอาจเห็นเป็นอุปสรรค
ที่ถามทักให้ต่อสู้รู้หลีกหนี
คนโง่อาจโวยฟ้าไม่ปรานี
โทษลมฝุ่นผงคลีทำร้ายตน
คนสงบพบธรรมที่ล้ำค่า
รู้เหตุการณ์เกิดมาทั้งลมฝน
รับกระทบสิ้นภัยไร้กังวล
เพราะกำหนดที่ตนอย่างไตร่ตรอง
ผลย่อมมีที่มาจากสาเหตุ
ไม่ปฏิเสธให้ใจต้องหม่นหมอง
มีเกิดขึ้นย่อมดับตามครรลอง
เลิกติดข้องหน่วงไว้ในเรื่องราว
รสพระธรรมจึงนำแต่ความสุข
รับ
3996
35
0
หน้าส่วนตัว
