windsaint
เพ้อเพลิน
มีให้คิดใยไม่คิดถึงบ่วงรัด
เกี่ยวกระหวัดรัดแน่นแสนสุดหัว
บ่วงดวงใจให้รัดผูกมัดตัว
รัดเข้าขั้วลงจิตมิคิดตรอง
ใช่ว่ารักจากใจใกล้จะหมด
ยังไม่ลดแต่เพิ่มเติมคูณสอง
เพิ่มทวีที่ใจจะใคร่มอง
อยากจะปองดวงใจนี้ให้เธอ
ใช่ว่ารักครั้งนี้มีน้อยนิด
แต่เพราะคิดรักประจำสม่ำเสมอ
เตรียมบอกคำซ้ำซ้ำย้ำรักเธอ
และยังเผลอเพ้อรักจนหมดใจ
ใช่ว่ารักจากใจไร้สาระ
ใช่ว่าจะมีใจให้ใครไหม
ในเมื่อใจก็มีเพียงหนึ่งใจ
จะให้ใครถ้าไม่ใช่เอาให้เธอ
ใครจะรู้ทั้งใจนี้มอบให้
ใครจะไปสนใจว่าพลั้งเผลอ
ใครจะมองผ่านเลยก็ช่างเกลอ
ใครจะเพ้อเท่าฉันที่รักจริง