บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ หนาวอำลาช่วงคาบเคยทาบเถื่อนหมอกขาวเลือนลับหายสุดปลายสรวงท่ามคืนเปลี่ยวเงียบงันเดือนผันดวงคล้อยต่ำล่วงลาฟากลับจากไกลคืนเหน็บหนาวยาวนานถึงกาลกลับน้ำค้างลับรานหยดหยาดสดใสเคยแต้มแต่งละอองทั่วท้องไพรอาบหัวใจไล้แก้มคนแรมทางเหลือเพียงร่องรอยร่างเคยวางรูปที่พรมจูบยอดหญ้าก่อนฟ้าสางคราดวงวันสาดต้องก็พร่องจางระเหยห่างคืนหนเลือนพ้นวารหลากพจน์ถ้อยร้อยพันคืนวันหนาวแสนเรื่องราวเก็บงำมิร่ำขานสุขหรือทุกข์กุมกำเป็นตำนานให้พ้นผ่านดั่งหนาวพรากราวพงจักเก็บกำคำถามนิยามรักจนปรักซากยุ่ยเป็นผุยผงอีกหอมหวานชื่นล้ำเคยดำรงปล่อยซุกพงซ่อนภูเร้นคู่ไพรเพียงร่อยรอยเบาบางเคยวางรูปเฉกรอยจูบบางบางน้ำค้างใสที่วางหยาดหยดนิ่งแต้ม
2679
2
1
หน้าส่วนตัว
