สุนันยา.
....ดาว....
ดาวดวงน้อย...ลอยระยิบ...กระพริบพราย
เปล่งประกาย...คล้อยเคลื่อน...เกลื่อนเวหา
คราวจันทร์ฉาย...งามผ่อง...ส่องนภา
คล้ายถึงครา...ดาวลอย...ด้อยแสงลง
อย่าเศร้าใจ...เลยนะเจ้า...ดาวดวงน้อย
ถึงดาวคล้อย...ก็เพียงช่วง...ใช่ล่วงหลง
แม้จันทรา...ทอแสงทอง...ยังต้องปลง
มืดดับลง...สลับร้าง...ยามข้างแรม
เมื่อถึงวัน ...จันทร์เจ้า...สิ้นเงาแฝง
ระเรื่อแสง...อ่อนสี ....ที่แต่งแต้ม
ถึงเวลา...ดาวเด่น ...เห็นวับแวม
คืนข้างแรม...ระยิบพราย...ปลายนภา
ดาวระดาษ...สาดแสง...แต้มแต่งฝัน
ประดับฟ้า...ผ่องพรรณ...ให้หรรษา
ความเหงาคลาย...ด้วยแสง...แห่งดารา
ดั่งมณี...ฉาบฟ้า...ค่าอนันต์..
1089
2
0
หน้าส่วนตัว
