ลำน้ำน่าน
อุทิศแด่นักอนุรักษ์ป่าผู้วายชนม์
อุทยานแห่งชาติคลองวังเจ้า
หลงรังรักษ์รุกขชาติมโนรมย์
กราบอาศรมเทวาอรัญวาสี
ทั้งดอกดินบูชาประดามี
ธรณีเทพทองครองพนา
บูชิตเจ้าเพิงผามาม่อนเขา
วิญญาณเฝ้าน้อยใหญ่ใจผวา
ภูตเปรตปลักโป่งไพรไหวธารา
วอนวิญญาณ์มาสดับรับบนบาน
คือแก่นแก้วลำนำอันสุดโศก
วิปโยครุมเร้าหนาวสังขาร
วเนจรนอนป่าชัฏช้านาน
จะนิพพานอายตนะจะรินริน
แสนอาลัยพฤกษาผกามาศ
มาบำราศแตกกายสลายสิ้น
อนิจจาค่าคบหักซบดิน
ไร้ยลยินย่ามเสียงจำเรียงนก
ดูรา..พรมไพรไร้เขียวปลาบ
เคยซึ้งซาบสนานตาผ้าห่มปก
เหลือแต่ซากค้างคอยรอยร้างรก
หนาวหัวอกแพรไพรไม่ห่มคลุม
แม้นจะฟังจำเรียงสียงสนั่น
จั๊