ฝนทอง
เมาเอ๋ยเมาเหล้า
ผู้คนเขารังเกียจซ้ำเดียดฉันท์
ว่าขี้เมา เมาหนักทุกคืนวัน
อย่าคบมันให้เปลืองตัวและเวลา
เมาเอ๋ยเมารัก
สุดจะหักห้ามใจในเสน่หา
บ้างสงสาร บ้างสมเพช บ้างเวทนา
บ้างสมน้ำหน้าว่ารักไม่เป็น
โฉมเอ๋ยโฉมเฉลา
เพราะรักเจ้ายิ่งนักจึงเคี่ยวเข็ญ
ให้นงรามรับรู้นะเนื้อเย็น
ไม่ว่างเว้นเมารักในตัวเธอ
นงเอ๋ยนงลักษณ์
พี่เมาหนักเมาที่ใจนี้เสมอ
เพราะเมารักรักนงรามจนพร่ำเพ้อ
เมาเหล้านะเธอเช้าสายก็หายไป
เมาเอ๋ยเมารัก
ยิ่งเมาหนัก รักนงรามห้ามไม่ไหว
เลิกเมาเหล้า แล้วนี่เรากลับเมาใจ
เมาเหล้าไม่เท่าไร...กลับไปเมารัก ฯ
1391
5
0
หน้าส่วนตัว
