เบนนี่
...ฟ้าหม่น ปนเหงา
ทำไมเธอเศร้านักหนา
ปล่อยไปซะบ้าง..น้ำตา
อย่าให้ความเหว่หว้า มาทำลาย
...ฉันอยู่ตรงนี้ แล้วไง
คอยดูแลไม่ห่างหาย
เป็นเพื่อนยามทุกข์ร้อน ให้ผ่อนคลาย
เคียงข้างกาย..ยามหมองหม่น
...ฉันอาจไม่เลิศเลอ..มายมาก
แต่ฉันไม่อยาก..ให้เธอสับสน
หากวันใด เธอต้องทุกข์ทน
ฉันจะเป็นคน ซับน้ำตา
...หันหลัง..ให้ความเศร้า
ลืมคืนวันอันเจ็บร้าว..ซะดีกว่า
อย่าให้ความเหงาเกาะกิน..จนใจด้านชา
เพราะเธอมีค่า...ในแต่ละวัน
...ด้วยรัก...อันบอบบาง
ฉันจะโอบกอด ตรงปลายทาง แห่งฝัน
พร้องเคียงข้างเธอ ร่วมฝ่าฝัน
ยืนยัน..ด้วยถ้อยคำสัญญา
...น้ำหมึกทุกถ้อยคำที่ฉันเขียน
เพื่อคอยย้ำให้พากเพียร..
1846
2
0
หน้าส่วนตัว
