เหมือนมองเห็น...ผืนน้ำเวิ้งว้าง
เส้นทางรกร้าง...อีกยาวไกล
สายลมเย็นพัดผ่าน...จนสะท้านหวั่นไหว
แสงอาทิตย์รำไร...ความอุ่นใจ...เลือนลาง
เหนื่อย...และท้อใจ
เส้นทางข้างหน้า...ยาวไกล...ไร้ร้าง
จุดหมายที่หวังไว้...ดูไร้หนทาง
แรงใจที่เหลือ....ก็เบาบางเหลือเกิน
เรียกหา....แรงใจ
หวังเพียงให้มีกำลังต่อไป...เพื่อก้าวเดิน
ยิ่งเรียกหา...เหมือนยิ่งห่างเหิน
หรือโลกนี้....เหลือเราก้าวเดินอยู่เพียงลำพัง