พี่ดอกแก้ว
ทุกคราวที่ลืมตามารู้ตัว
ความสลัวก็คลายม่านอันหมองหม่น
เข้าสู่การเดินทางอย่างทุกข์ทน
คือผู้คนทั่วไปใช้ชีวิต
ทำภาระหน้าที่ที่คั่งค้าง
สร้างทุกอย่างให้สมหวังดังลิขิต
ด้วยแรงกายแรงใจอันน้อยนิด
แต่หมายสิทธิ์ยิ่งใหญ่ในผลงาน
คราวที่ล้มจมน้ำตาคราพลั้งพลาด
ใจแทบขาดคลุ้มคลั่งดั่งประหาร
ทั้งตีอกชกหัวอย่างร้าวราน
หาเหตุการณ์บกพร่องต้องเพิ่มพูน
แต่ละวันผันไปตามใจคิด
เพราะมีจิตต้องการไม่สิ้นสูญ
เส้นทางจึงหลายหลากมากเบื้องมูล
การต่อสู้ทวีคูณเพราะหลายใจ
ไร้จุดหมายไร้จุดยืนบนผืนหล้า
จึงหนักหนาเหนื่อยเหน็ดและเข็ดไข้
ไม่รู้จักชีวิตคืออะไร
และสู้กับสิ่งใดในชีวิต
จ
1303
10
0
หน้าส่วนตัว
